دلم بدجور هواي امام رضا رو كرده.آخه نميگه بي معرفت!تو كه نمك پرورده ي خودموني ديگه چرا نمياي سر بزني؟والا حق داره!كي باشه فرصتي دست بده و برم زيارتش و دل سيرم باهاش حرف بزنم...من کجا و امام رضا کجا!!!!

و باز بارونه و من زير اون خيس خيسم.باز بارونه و من ياد خاطرات زير باروني آبان چند سال پيش.تولدش بود و كادوش رو زير بارون بهش دادم و بغلش كردم و بوسيدمش.يه ساعت كفشدوزكي گردن آويز نقره اي بود كادوش...يادش بخير.

اون موقع هنوز هيچ اتفاقي نيفتاده بود...هنوز خودم بودم و يه دنيا تنهايي خودم...بارون اون سالا كجا بودم و امسال كجا!!بارون امسال خيلي بوي غربت ميده.حداقل وقتي اون موقع بارون ميومد،ميدونستي قطره هاي ريزش از پيش كسي ديگه اومده پيشت و بوي آشنايي رو ميده.اما الان،تو اين شهر و كشور غريب،هيچ آشنا و عزيزي وجود نداره،كه قطره هاي باروني اون تو رو خيس كنه...كاش هيچوقت بارون نياد خدايا...هيچوقت.من از بارون بدم مياد...خيلي...

ديشب منزل يكي از اساتيد فرهيخته ي فيزيك دانشگاه چمران دعوت بوديم كه براي كاري به اينجا اومده بودن.و من كه عاشق مصاحبت و همنشيني با بزرگان و انديشمندان هستم دعوتشون رو پذيرفتم و رفتيم.

اصلا باورم نميشد دكتر... معروف، چنين ساده زيست باشن و با چنين سادگي و گرمي ما رو پذيرا باشن.انگار سالها بود كه ميشناختم ايشون رو و بسيار لذت بردم از هم صحبتي باهاشون.دكتري كه هر چه با نجوم بيشتر مانوس ميشد،بيشتر به عظمت خدا و عشق به اون ميرسيد.

دوست داشتم ساعتها مينشستم و از صحبتهاي با نفوذ و سرشار از علمش لذت ميبردم.اما افسوس كه شب زود تموم شد.و در آخر سر،يك جلد قرآن نفيسي رو به من هديه داد،كه بهترين يادگاري از ايشون و اين شب عزيز تا ابد در نهانم باقي خواهد ماند...

۸۸/۸/۸-محله ي چيني ها

ساعت 10،زير بارون،فرودگاه، تاكسي و هتل گرند سيزن و اما يه حس غريب كه خوابي يا بيدار و اينجا كجاست و تو اينجا چكار ميكني و چي تو رو مجبور به اومدن به اینجا کرد؟

بين غربت روزگار خارجي هاي مقيم و ايراني هاي ترك وطن كرده يه تفاوت هست و اون يه دله نابه كه فقط تو سينه ي ايراني جماعته و پر از عشقه و اميد...دلي كه نميذاره تو غربت اونجا و ميون بینتانگ و پتالینگ و سانوی لاگون و میدولی و كلي سرگرمي هاي رنگا و رنگ و جذابش،دچار نسيان و فراموشي بشي...

مهرتون پايدار

وقتي كه بغض حلقه ميزنه دور گلوت و حس خفگي بهت دست ميده، وقتي كه تو اون حالت احتقان خاطراتت مثل يه فيلم از جلو چشات رد ميشن، وقتي كه ميبيني هنوز نتونستي آدم بشي و گذر زمان و روزگارش فقط مثل يه پتك ميمونن كه شكنجه تو بيشتر ميكنن و نه هيچ چيز ديگه رو ديگه نميتوني از ياد ببري ترانه ي ليماك رو كه هر روز تو ذهنت مرورش ميكني...و هنوز هيس!! كه صداي...

و امشب بدجور مستم!!

باز اول مهر و هنوز حس ناب بوي پاييز و كتاب هاي نو درونم موج ميزنه و تازگيش رو حفظ كرده.هنوز هم با اومدن اول مهر، اظطراب عجيب و آشنايي درونم حس ميكنم كه حتي با گذشت دوران دانشجويي هم هنوز هست و خواهد ماند.

سلام اول مهر،سلام خانوم معلم،سلام درس و كتابها...يادش بخير